...บางครั้งความหวังสร้างกำลังใจ การรอคอยสร้างคุณค่าให้บางสิ่ง แต่อันใดเล่าจะมีความเที่ยงแท้
วันหนึ่งเจ้าควายคงคิดด้วยสมองเพียงน้อยนิดของมันได้...
ว่าชีวิตหนึ่งกับการไถนา กินหญ้าริมท้องนา เกลือกกลิ้งในบ่อโคลนสุดแสนวิเศษสำหรับมันแล้ว จะเทียบกับผู้ที่ติดปีกแห่งความฝัน และเห็นอนาคตที่เปิดกว้างบนท้องฟ้าสุดลูกหูลูกตานั้นได้อย่างไร
วันแล้ววันเล่าที่เจ้าควายเฝ้ารอคอยการกลับมาของนกพิราบ กับความหวังที่เริ่มมอดลง และกำลังใจที่ถดถอย
มีเหตุผลแค่ไหนที่เจ้าทุยผู้มีชีวิตคับแคบ ต้องฉุดรั้งนกพิราบแสนสง่าลงมาจากฟากฟ้า...
ไม่ใช่การคิดไปเองหรือไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง แต่มันคือ "การเจียมตัวในสิ่งที่เป็นอยู่"
ยิ่งเมื่อชะโงกมองเงาตัวเองกับผืนโคลนที่เปียกแฉะ จึงได้ตระหนักว่าตนเองไม่ได้ต่างไปจากโคลนเหล่านั้น
หม่นหมองและไร้อนาคต เฉกเช่นเงาที่สะท้อนมาจากพื้นโคลน ซึ่งแม้จะมองเห็น แต่ก็เหมือนไม่มี
เงานั้นมืดมน ไม่มีประกายของวันข้างหน้าที่เจิดจรัสเหมือนผืนน้ำที่แวววับจับตาเสมอ แม้ยามสะท้อนเงาของสิ่งใด
ความเป็นจริงช่างโหดร้าย ซึ่งเจ้าควายต้องยอมรับมัน หากแต่ใจจริงแล้ว มันคงไม่อยากรับไว้สักเท่าไร...
...ความต่างสร้างระยะห่าง และความห่างคงสร้างความปวดร้าว ความรู้สึกนี้คงยากที่จะหลีกหนี
มีสุขก็ต้องมีทุกข์ควบคู่กันไป ก่อนนี้เคยสุขแค่ไหน เจ้าทุยคงได้แต่เก็บไว้ในความทรงจำ
วันเวลาคงหมุนต่อไป ควายยังคงเป็นควาย นกพิราบก็เช่นกัน ตราบเท่าที่วิวัฒนาการของมันยังไม่ไปไกลกว่านี้
เจ้าทุยคงต้องก้มหน้าไถนา เอาหลังสู้แผ่นฟ้าอันกว้างใหญ่ ปล่อยให้เหล่าพญาวิหคบินถลาอยู่เหนือมันเรื่อยไป
และเฝ้ารอสักวัน ที่มันจะติดปีกเหินฟ้าขึ้นไปให้โลกประจักษ์ ให้นภากาศเป็นทุ่งกว้างแห่งใหม่...
เฮ้อ~ ก็เพราะคิดอย่างนี้น่ะสิ ถึงได้ "ถึก ควาย ทุย"
Ebola - Ebola Enlighten - 10 - สิ่งที่ฉันเป็น
