"Train yourself to let go of everything you fear to lose"
(ฝึกตัวเองให้ปล่อยวาง... จากทุกสิ่งที่กลัวจะสูญเสีย)
- Master Yoda -

ผมไม่รู้ว่าอาจารย์โยดานับถือศาสนาหรือลัทธิใด ไม่มั่นใจว่ามีกี่ศาสนาที่สอนให้คนเรารู้จักการ "ปล่อยวาง"
ผมรู้แค่ว่าศาสนาพุทธสอนเช่นนั้น และผมก็เชื่อเช่นนั้น หวังว่าสักวันถ้าทำได้... คงจะสุขกว่านี้...
นี่อาจเป็นประโยคที่ผมศรัทธาที่สุด อาจเป็นจุดเปลี่ยนของบางอย่างได้ กระทั่งวิถีชีวิต...

ไม่ได้ติดตาม Star Wars เท่าไรหรอกครับ แต่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าภาคนี้มีอะไรดึงดูดให้ต้องดู
อาจเป็นเพราะอยากหาสาเหตุของ "การเปลี่ยนแปลง" ล่ะมั้งครับ...?

การเปลี่ยนแปลงของคนๆหนึ่ง สาเหตุมาจาก "ยึดติด" ในสิ่งหนึ่งมากเกินไป จนวางมันลงไม่ได้...
ต้องทำร้ายผู้อื่น สาเหตุเพียงเพื่อ "คนรัก" ... แม้ว่าท่านผู้นั้นจะเป็นผู้มีพระคุณของตัวเอง...
เข้าสู่วิถีด้านมืด สาเหตุเพราะต้องการ "ฝืนกฎธรรมชาติ" ... แม้รู้ว่ามันไม่สมควร และหาใช่วิถีแห่งเจได...

อนาคินไม่ผิดที่มีความรัก แต่สิ่งที่เขาทำเป็นการละเมิดกฏของเหล่าอัศวินเจได (คงคล้ายๆของพระสงฆ์ครับ)
ความรักก่อเกิดสรรพสิ่ง ทำให้โลกสดใสและมีชีวิตชีวา เป็นพลังของใครต่อใครหลายคน...ที่เข้าใจมัน และ "รักเป็น"
หากเปรียบความรักเฉกเช่นไลท์เซเบอร์ มันคงพร้อมจะปกป้องผู้อื่นได้เสมอ แม้ในยามคับขัน แต่ในทางตรงกันข้าม มันก็พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่งให้พินาศลงในพริบตาด้วยเช่นกัน...

...ความตายคือสิ่งที่จะมาเยือนมนุษย์ทุกผู้ นั่นเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับ แต่อนาคินก็ไม่สามารถผ่านมันไปได้ ในยามที่แพดเม่(คนรักของอนาคิน)ได้ให้กำเนิดชีวิตใหม่ เขาฝันเห็นความตายที่จะมาเยือนคนรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อนาคินมิอาจทำใจยอมรับความสูญเสียครั้งนี้ หนทางใดที่จะยืดเวลาของแม่ลูกเอาไว้ได้ หรือว่าต้องพึ่งศาสตร์ด้านมืด ที่เจไดมิควรยุ่งเกี่ยว!?

"ความรักทำให้คนตาบอด" จนบางทีแยกไม่ออกว่านั่นคือ "รัก" หรือ "หลง"* กันแน่
สมุหนายกพัลพาทีนที่หวังปลุกพลังด้านมืดในตัวอนาคินอยู่แล้ว จึงถือโอกาสหว่านล้อมเขา โดยเอาชีวิตของแพดเม่เป็นเหยื่อล่อ...

อนาคินสับสนว่าควรทำเช่นไร แม้ตอนนี้เขารู้แล้วว่า "สมุหนายกพัลพาทีน" แท้จริงคือ "ดาร์ธซีเดียส" หรือซิธลอร์ดนั่นเอง!
เจไดหนุ่มรีบแจ้งเรื่องนี้ต่อมาสเตอร์วินดูทันที... แต่ไม่นาน เขาเริ่มคิดว่าตัวเองคิดผิด เพราะหากซิธลอร์ดตายไป แล้วใครเล่าจะช่วยแพดเม่ได้?

"ความกลัว" ต่อความสูญเสีย ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมอันน่าเศร้าของอัศวินเจได...

วินาทีที่มาสเตอร์วินดูจะสังหารซิธลอร์ด อนาคินก็เข้ามาห้ามไว้พร้อมกับบอกว่า "การกระทำเช่นนี้มิใช่วิถีแห่งเจได" (เจไดจะไม่ทำร้ายผู้ที่หมดหนทางต่อสู้แล้ว)
แต่มาสเตอร์วินดูยังต้องการจบชีวิตซิธลอร์ด อนาคินทนไม่ได้จึงเข้าไปฟันแขนของมาสเตอร์วินดูขาดสะบั้น
จังหวะนั้นเอง ซิธลอร์ดฉวยโอกาสใช้พลังเฮือกสุดท้ายจัดการมาสเตอร์วินดูจนลอยหายไป...

อนาคินก้าวสู่ด้านมืดอย่างเต็มตัว และได้เป็นศิษย์ของดาร์ธซีเดียส โดยได้ชื่อใหม่ว่า... "ดาร์ธเวเดอร์"
เขาเดินทางสู่วิหารเจไดตามคำสั่งของดาร์ธซีเดียส และสังหารเจไดทั้งหมด แม้กระทั่งเจไดฝึกหัดตัวน้อยๆ...

สุดท้ายต้องเข้าห้ำหั่นกับโอบี-วัน ผู้ฟูมฟักเลี้ยงดูและเสี้ยมสอนวิชามาตั้งแต่เด็ก... อาจารย์ของตนเอง...

(จากนี้ผมไม่ขอเล่าต่อนะครับ หามารับชมกันเองดีกว่าครับ ^^")

ทั้งหมดนี้เพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตของคนรักน่ะหรือ?
ชีวิตผู้อื่นสังเวยกับพลังด้านมืดมันสมควรแล้วใช่ไหม?

ความกลัวทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ดิ้นรนเพื่อตัวเอง หาความสุขความสบายใส่ตนเอง...
ที่สุดแล้ว เราควรเรียกมันว่า "สันชาตญาณ" ของสิ่งมีชีวิต หรือ "สันดาน" ของมนุษย์กันแน่ครับ...? (ขออภัยที่ใช้คำหยาบครับ T_T)

- เสริมนิดนึงครับ -
ปล. * ผมเองไม่มั่นใจนัก แต่คิดว่า "หลง" สำหรับผมมักมีความรู้สึกที่ว่า "ทำไมแฟนเราไม่สวย/น่ารักเหมือนคนอื่นเลย?"
เพราะยึดติดไปว่าคนที่เราอยากเป็นแฟนด้วย คือคนที่สามารถควงได้โดยไม่น้อยหน้าใคร ทั้งที่ในความรู้สึก มันอาจไม่มีอะไรเลยนอกจาก "ไม่อยากด้อยกว่าคนอื่น/ต้องการอยู่เหนือผู้อื่น"

ลองถามใจตัวเองดูสิครับ ว่าวันนี้เรามีคนที่รักอย่างสุดหัวใจ หรือหลงหัวปักหัวปำกันแน่...