...ยามใดอ้างว้าง เดียวดาย จะมีคนหนึ่งที่คอยเคียงข้างเราเสมอ
แม้ไม่ใช่คนที่มีเงิน ไม่ได้เป็นคนเก่ง หรือเลิศเลอปานเทพบุตรลงมาจุติ
สิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีความสำคัญใดเลย เมื่อเทียบกับความจริงใจ
น่าเสียใจที่ "อุดมคติ" กับ "ความเป็นจริง" มักจะเดินสวนทางกัน...

"คนเรามิอาจอยู่ได้เพียงลำพัง" คือเรื่องที่ไม่อาจปฏิเสธ
เพราะเหตุนี้ จึงมีคนร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราอยู่ร่ำไป
มนุษย์มักขวนขวายหาความสุขใส่ตนอย่างไม่รู้จักพอ
แม้ต้องใช้ผู้อื่นเป็นบันไดปีนขึ้นไปสู่ความสำเร็จ
แม้ต้องเหยียบย่ำความรู้สึกดีที่มีต่อกันให้จมลงสู่ผืนพสุธา
หรือแม้ต้องทำร้ายชีวิตอื่นให้ม้วยมรณา...ก็ตามที
ตราบใดที่วิวัฒนาการของเรายังไม่หยุดยั้ง วัฏจักรนี้จะติดตามเหมือนเงา...ตลอดไป

งมเข็มในมหาสมุทรที่ว่ายาก แต่ "เพื่อนแท้" นั้นหายากยิ่งกว่า
หลายครั้งที่คิดว่า "ใช่" เวลาผ่านไปถึงรู้ว่า "ไม่ใช่"
เหตุใดใจคนจึงเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...?
"ความเชื่อใจ" ต้องใช้เวลาและความเอาใจใส่มากเพียงใด
แต่ยามทำลายสิ่งนี้ มันช่างรวดเร็วและง่ายดายเหลือเกิน
อย่างน้อยก็ทำให้เข้าใจมากขึ้นว่า "เพื่อนเทียม" ยากแท้หยั่งถึงแค่ไหน
แม้ว่ารู้ใจ แต่ไม่รู้(ความ)นัย...
คงเป็นสายลมที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ให้ความรื่นใจเพียงชั่วคราว
เหมือนจับต้องได้ แต่ไร้รูปร่างที่แท้
ยังลู่ตามความเวิ้งว้างในใจของเรา...ตราบนานแสนนาน

ฤา "เพื่อน" คือผู้ที่เติมส่วนที่ขาดหายไป...
ไม่ให้เราต้องทนเจ็บกับสายลมแห่งความหลอกลวง...ชั่วนิรันดร์...


Grenadier ~Hohoemi no Senshi~ - Mikuni Shimokawa - Kanashimi ni Makenaide